Huishoudelijke mededeling

Beste lezers,

Ik heb een besluit genomen. Nadat twee van mijn blogs compleet verdwenen zijn in de bodemloze put van het falen van weblog, heb ik besloten dat het nu echt tijd is om hier weg te gaan. Ik ga het niet eens te uitgebreid uittypen, omdat het morgen waarschijnlijk toch weg is, maar ik ga overstappen. Waarschijnlijk naar blogspot, waar ik hopelijk veilig kan bloggen zonder dit soort onnodige ongein. Ik ben er nu gewoon schijtziek van.

Ook zit ik nog altijd met het idee een eigen site te beginnen, waar ik dan ook mijn blogs kan dumpen. Fant.nl en fant.com zijn echter al bezet, en ik zou verder niet weten wat ik moet gebruiken. Fant is toch een beetje mijn trademark geworden. Ik zou daarom ook graag jullie suggesties horen voor een goed adres.

Het nieuwe adres van mijn blog krijgen jullie zodra alles op orde is.

Fant ist zuruck!

Beste lezer! Fant is weer in de lucht! Als ik web-log, of nu dus weblog, mag geloven kan ik weer veilig bloggen. De lay-out heb ik geprobeerd te veranderen, maar gaat na een tijdje geloof ik weer terug naar de lelijke standaard. Als je dus iets ziet met lelijke rondjes op de achtergrond en bomen als banner, niet mijn schuld.

Ten eerste wil ik je oprecht bedanken voor je geduld, als je dit nog leest. Ik vrees dat veel lezers afgehaakt zijn, en dat kan ik ze niet kwalijk nemen. Ik ben zelf ook flink pissig door het ongelooflijke oponthoud. Web-log heeft me te slecht geinformeerd, de tijden liepen te erg uit de hand en dat alles voor veranderingen die eigenlijk alleen maar negatief zijn. De lay-out voor zowel de lezer als voor mijzelf in het dashboard zijn er hard op achteruit gegaan. Ik zit er dan ook over te denken over te stappen naar bijvoorbeeld blogspot of wordpress. Graag zou ik jullie mening horen, blijven bij weblog of overstappen. Blijven heeft als voordeel dat al mijn oude blogs er nog zijn, en dat de URL gelijk blijft, overstappen bied meer mogelijkheden en voorkomt dat dit soort dingen vaker gebeuren. Blogspot, wat van Google is, kan het bijvoorbeeld nooit maken er een maand uit te liggen.

Dat hoor ik dus graag. Ik denk dat als alles echt weer goed werkt ik de lay-out wel mooi kan krijgen en hier fatsoenlijk verder kan, maar ik ben gewoon wat geirriteerd momenteel. Echter ga ik daar niet te lang over door, want het heeft weinig zin. Ik hoop dat ik niet teveel lezers kwijt ben, want dat zou toch wel erg jammer zijn. Maar wat is er in de tussentijd allemaal wel niet gebeurd? Nou, als je mij een beetje kent weet je het antwoord waarschijnlijk al: verdomd weinig! Ik weet niet meer precies wanneer mijn blog eruit ging, dus waar ik ongeveer moet beginnen weet ik niet. Of er nog schokkende ontwikkelingen zijn geweest de laatste maand? Nee. Ik ben nog steeds werkloos, sociale vaardighedenloos en vriendinloos, maar goed, dat heeft bij mij altijd tijd nodig. Ik ben vandaag wel bij Randstad langsgeweest om eens te informeren naar wat dingen. Daar wisten ze me te melden dat ze zelf eigenlijk vooral productiewerk hadden, maar hebben me wel enkele tips gegeven om mogelijk aan werk te komen bij een koeriersdienst of iets dergelijks. Dat lijkt me nog steeds ideaal; lekker autorijden voor mijn geld. Als dat niet lukt kan ik altijd nog teruggaan en een bandje aan de lopende band nemen, waarschijnlijk nog in de ploegendienst ook, voor lekkere inkomsten.

Inkomsten zijn wel handig. Er komt met het post bezorgen wel genoeg binnen om de rekeningen te betalen, maar dan ook echt net. Erg veel geld voor leuke dingen zit er niet in, en dat is na een tijdje wel wat vervelend aan het worden. Zo had ik mijn auto afgelopen vrijdag precies een jaar in bezit, iets wat natuurlijk gevierd moest worden. Echter had ik weinig geld om iets leuks te kopen, natuurlijk voor op of aan de auto. Gelukkig zat de tank nog aardig vol, dus kon ik het nog wel vieren met een lekkere lange rondrit door het Drentse landschap. Een paar dagen later toch maar stiekem een beetje geld van de spaarrekening gehaald en een openluchtfilter, centrale deurvergrendeling en alarm gekocht. Vrees niet, er is nog genoeg reserve, en ik had gewoon extreem veel zin weer eens aan de auto te knutselen. Het filtertje moet het geluid in combinatie met de sportuitlaat gaan perfectioneren. Het alarm heb ik vooral gekocht omdat het spotgoedkoop was in combinatie met de centrale vergrendeling. Het is een simpel alarmpje wat de meesterinbrekers vast niet tegenhoudt, maar de meesterinbrekers hebben ook geen MX-5x92jes als doel. Het kleine gespuis houdt het wel op afstand, zelfs al is ook klein gespuis in Emmen eigenlijk niet zox92n groot probleem. Het geeft een wat veiliger gevoel. De centrale vergrendeling is iets wat ik al sinds de eerste dag dat ik mijn auto heb wil. Noem me verwend, maar elke keer de deuren los openmaken is best vervelend, al helemaal in het donker als het sleutelgat niet altijd makkelijk te vinden is. Daarnaast ben ik niet de enige die verwend is. Bijna iedereen die ik voor het eerst in mijn auto liet zitten was verbaasd over het ontbreken van de centrale vergrendeling. Komt waarschijnlijk omdat men vaak denkt dat de auto nieuwer is dan hij daadwerkelijk is.

En nu ook wel weer genoeg over mx92n auto! Ik zou er uren over door kunnen gaan, gezien ik de laatste tijd grootse plannen heb opgezet om hem helemaal naar wens te maken. Maar daar vertel ik jullie wel stapsgewijs over terwijl ik de onderdelen aanschaf en installeer. Verder heb ik niet eens zo gek veel te vertellen. Een tijdje terug heb ik ook nog het gratis festival Appelpop aangedaan, op een mooie zaterdag. Lekker met de gezinsauto en een vriend van me naar Tiel gereden, waar we helaas door incompetente buschauffeurs en lange rijen de band waarvoor we eigenlijk kwamen (Delain) op een minuut na misten. We hebben nog wel optredens van x93De Staatx94 en x93Caro Emeraldx94 meegepakt, waarvan vooral die eerste verdomd indrukwekkend was. Ze waren op Pinkpop al goed, maar hier eigenlijk nog stukken beter. Het is muziek die ik thuis op album niet zo heel erg geweldig vind, maar die je live gewoon compleet wegblaast. Caro Emerald was wel aardig, maar is dus weer het tegenovergestelde, muziek die ik liever lekker thuis of in de auto hoor dan live. Het kwam gewoon niet zo goed tot zijn recht op het podium.

In het vooruitzicht staan nog steeds een concert van The Airborne Toxic Event op 28 oktober en een heerlijk 4 uur durend concert van Rammstein op 6 december. Daarnaast zijn er nog genoeg concerten waar ik graag heen zou gaan, waaronder Volbeat, White Lies en Three Doors Down(+seether), maar ik heb altijd moeite om mensen te vinden die mee willen. Dat komt ten eerste omdat ik maar een kleine vriendengroep heb (niet zielig bedoeld, dat is een bewuste keuze), en ten tweede omdat die al kleine vriendengroep maar weinig mensen bevat die mijn muzieksmaak delen, en als het een keer voorkomt is het meestal net op een dag dat hij/zij niet kan. Erg jammer, want alleen naar concerten gaan is niet iets wat ik nou graag doe, en ook met willekeurige mensen op internet gaan is niet echt iets voor mij.

Ik vrees dat, ondanks dat mijn blog er een maand uit heeft gelegen, ik momenteel niet meer te melden heb. Daar komt binnenkort wel verandering in denk ik, gezien er waarschijnlijk op korte termijn een baan gevonden zal worden en ik lekker aan de auto ga knutselen. Dus welkom terug lezers, en nu: vaarwel!

test

ja, dit werkt. Hallo lezers, Fant hier, na lange tijd. Zoals je misschien doorhebt is de lay-out dramatisch lelijk. Daar kan ik momenteel niks aan doen. Hoe lang mijn blog online blijft weet ik niet. Daarom ga ik niet meteen fanatiek bloggen. Bedankt voor het geduld. Het was allemaal niet mijn schuld. Web-log zei dat het overzetten van alle blogs naar de nieuwe omgeving ongeveer 2 dagen zou duren, wat uiteindelijk een maand werd. Eerst had ik daar begrip voor, maar er werd weinig tot geen informatie verschaft en het begon gewoon absurd lang te duren, waardoor ik toch wel geirriteerd raakte. Maar het lijkt nu bijna klaar, en hopelijk kan ik binnenkort de lay-out fixen en weer vrolijk bloggen.

wraaiturs blok

De laatste tijd heb ik een klein beetje last van een writer's block. Het is niet zozeer de drang om te schrijven die ontbreekt, beslist niet zelfs, maar meer de inspiratie. Toch pers ik er dan maar af en toe weer een blogje uit, over niks eigenlijk, zoals deze hier. Ik kan eigenlijk genoeg onderwerpen bedenken om over los te barsten, maar sommige zijn te oninteressant, andere zo interessant dat ik er zoveel over kwijt wil dat ik 20 boeken zou kunnen vullen, en weer andere heb ik het al te vaak over. Maar vooral zijn er veel onderwerpen waar ik graag over zou schrijven, om mijn hart te luchten, maar waarbij ik toch vrees dat ze te persoonlijk zijn. En dan bedoel ik niet dat jullie het niet willen lezen, want dat valt geloof ik wel mee, maar meer dat het toch lastig is over dingen te schrijven. Nou moet ik mezelf wederom corrigeren, want het schrijven gaat niet lastig, het uploaden is een moeilijk proces. De meeste blogs die hier onder de categorie "persoonlijk" online staan heb ik lange tijd met de muis boven de "publiceren"-knop gehangen, er daarna haastig op geklikt om de PC daarna uit te zetten en te gaan slapen zodat ik geen bedenkingen kon krijgen voor het toch te laat was hem nog weg te halen.

Je weet namelijk nooit wat voor reacties je krijgt. Nou zijn die tot nu toe alleen nog maar positief geweest, maar het is ook het idee dat je toch persoonlijke verhalen op een extreem openbare plek als het internet zet. Dat voelt aan de ene kant goed, omdat mensen het lezen, maar aan de andere kant weet je ook nooit wie het allemaal leest. Zo weet ik dat in elk geval mijn moeder mijn blog leest, en enkele van mijn vrienden, en dat is natuurlijk erg leuk, maar dat neemt het anonieme al weg, waardoor je bepaalde onderwerpen een stuk minder makkelijk aansnijd. Maar dat is eigenlijk ook allemaal een beetje mijn probleem van het teveel aantrekken wat mensen van me denken. Ik zou gewoon lekker open moeten kunnen schrijven, en als iemand het niet aanstaat; dan kan ie lekker oprotten. Het kruisje is daar rechtsbovenin. Als je een gewone windows PC gebruikt in elk geval.

Ik vrees een beetje dat ik momenteel teveel met dezelfde mensen optrek in mijn leven. Ik ben nooit iemand geweest met extreem veel vrienden, maar er zijn best een handjevol mensen die ik als vriend kan bestempelen. Echter zie ik veel daarvan bij lange na niet genoeg, en zit ik daarvoor in de plaats de hele tijd hier binnen achter mijn PC. Zo leer je ook moeilijk nieuwe mensen kennen, wat erin resulteert dat ik gewoon te veel binnen zit en te weinig sociaal bezig ben. Ik ben ook zelden degene die voorstelt iets te gaan doen, en laat anderen eigenlijk bijna altijd mij benaderen. Het jammere is dat leuke dingen doen vaak geld kost, wat ik momenteel compleet niet heb. Gelukkig begint de postbezorging weer op gang te komen, waardoor ik in elk geval de maandelijkse kosten kan betalen, maar geld voor lekker een dagje met de MX-5 spelen en cruisen met een vriend zit er helaas niet in, terwijl ik dat wel kan gebruiken.

Het jammere is namelijk dat mensen me al tientallen keren benzinegeld aangeboden hebben als ze in mijn auto hebben gereden of ik ze ergens heen rijd, maar dat ik dat slechts in 5% van de gevallen ook echt ontvang. Als ik ruim in het geld zit vind ik dat geen probleem en vraag ik er ook niet om of sla ik het aanbod af. Maar soms kan ik het gewoon echt gebruiken, en heb ik het idee dat mensen het slechts aanbieden omdat ze weten dat ik er niet over begin en ze dus gratis rondrij. Het is een van de spijtige bijkomstigheden van een auto hebben. Mensen die je opeens benaderen of je ze ergens heen kunt rijden terwijl ze je anders niet zien staan of mensen die lijken te denken dat benzine gratis is, terwijl dat vandaag de dag alles behalve het geval is.

Ik heb gewoon een inkomen nodig, om de tank altijd lekker gevuld te kunnen houden. Nou is online zoeken zo ongeveer hopeloos. Marktplaats bestaat voor 90% uit oppaswerk, monsterboard is 90% banen waar je de meeste belachelijke diploma's en werkervaring voor nodig hebt en de rest van de sites is eigenlijk goed voor hooguit 5 vacature's. Me inschrijven bij een uitzendbureau is een optie, maar ik ben dan een beetje bang waar ik beland… Ik ben namelijk niet iemand die flexibel even elke week met plezier wisselt van werkplek. Hoe ik dat binnen korte termijn op ga lossen weet ik niet. Niet alleen het geld drukt, ook de ouders. Het is vervelend hoe een geweldig medium als internet qua werk zoeken eigenlijk nog maar weinig nut heeft voor iemand als mij. Bijna alle vacatures die mij interessant leken stonden zulke bizarre eisen bij dat ik gelijk weg kon klikken. Hoe kom je aan werkervaring als iedereen het als een eis stelt? Je zult toch ergens moeten beginnen? Een goede site met vooral vacatures gericht op mensen zoals ik, met juist weinig tot geen ervaring, zou handig zijn maar heb ik nog niet gevonden. In elk geval niet in een mate waarin het ook echt nut heeft.

Ik denk dat er dus niet veel anders op zit me eens naar het arbeidsbureau te begeven om te kijken of ze me daar verder kunnen helpen. Tot die tijd moet ik me inhouden met geld uitgeven, wat me prima lukt. Het kopen van nieuwe dingen mis ik niet zozeer, maar dat ik niet lekker af en toe een plezierritje in mijn auto kan maken omdat ik de benzine nodig heb voor praktische ritten vind ik wel echt vreselijk jammer. Daarnaast wil ik eigenlijk ook een baan om in elk geval weer eens het gevoel te hebben iets te doen in mijn leven. Want de hele dag gamen en films kijken is saai… Na een lange dag werken achter je PC kunnen zakken voor een potje gamen of een filmpje met een biertje erbij is veel bevredigender.

Dan kan en moet ik ook eens stoppen met tot 11 uur in bed liggen en dan 's nachts tot 2 uur doorgaan… Dat is namelijk een slechte gewoonte. En het is nu net 1:59, dus ik ga deze blog maar eens afsluiten en het bed in kruipen. Binnenkort meer geklaag.

Muzikaal Intermezzo

With no-one wearing their real face
It's a whiteout of emotion
And I've only got my brittle bones to break the fall

When the love in letters fade
It's like moving in slow motion
And we're already too late if we arrive at all

And then we're caught up in the arms race
An involuntary addiction
And we're shedding every value our mothers taught

So will you please show me your real face
Draw the line in the horizon
Cos I only need your name to call the reasons why I fought

 

So after a year and 6 months it's no longer me that you want
But I love you so much it hurts
Never mistreated you once
I poured my heart out to you
Let down my guard swear to god
I'll blow my brains in your lap
Lay here and die in your arms
Drop to my knees and I'm pleading
I'm trying to stop you from leaving
You won't even listen so fuck it
I'm trying to stop you from breathing
I put both hands on your throat
I sit on top of you squeezing
'Til I snap you neck like a Popsicle stick
Ain't no possible reason I could think of to let you walk up out this house
And let you live
Tears stream down both of my cheeks
Then I let you just go and just give
And before I put that gun to my temple
I told you this

And I would've done anything for you
To show you how much I adored you
But it's over now
It's too late to save our love

I don't know where I am
I don't know what I've done
I just go over it again and again and again
I can't sleep at night
I cant breathe
But If I drink tonight I'll get you off my mind

And the ever present pit I feel
I'm turning on some spinning wheel
Of faces and the scenes I see
And none of it seems real to me
Just the bleary haze of the morning still to come

I just want to be numb

Sleep don't visit, so I choke on sun
And the days blur into one
And the backs of my eyes hum with things I've never done

Sheets are swaying from an old clothesline
Like a row of captured ghosts over old dead grass
Was never much but we made the most
Welcome home

Ships are launching from my chest
Some have names but most do not
If you find one, please let me know what piece I've lost

Heal the scars from off my back
I don't need them anymore
You can throw them out or keep them in your mason jars
I've come home

All my nightmares escaped my head
Bar the door, please don't let them in
You were never supposed to leave
Now my head's splitting at the seams
And I don't know if I can

Here, beneath my lungs, I feel your thumbs press into my skin again

Service announcement!

Twee blogs geleden plaatste ik een blog met daarin slechts een punt, enkele clips en wat lyrics. Dat deed ik niet alleen omdat ik te lui was een fatsoenlijke blog te schrijven, maar ook omdat muziek extreem belangrijk voor mij is en bepaalde nummers soms zo extreem goed passen bij bepaalde gedachten, gevoelens of gebeurtenissen. Ik wil dit dan ook vaker gaan doen, gewoon wat muziek plaatsen, zonder gelul eromheen. Vanaf nu zal ik dit aanduiden met "muzikaal intermezzo", en daar ook een speciale categorie voor aanmaken. Als het je dan dus niet interesseert scroll je lekker door.

Laat me trouwens duidelijk maken dat het niet altijd een diepere betekenis hoeft te hebben als ik een nummer deel. Ga dus niet overal wat achter zoeken. Ik dek mezelf vast in, omdat ik ervaring heb met mensen die je gewoon een stukje muziek wil laten horen, of een stukje songtekst geeft en die meteen een psychiater willen bellen of iets dergelijks.

En nu we toch bezig zijn, laat me gelijk even melden dat 28 augustus als het goed is mijn weblog emigreert. Dat houdt in dat web-log blijkbaar extreme verhuizingsacties gaat houden, inclusief nieuwe systemen, lay-outs en weetikwat. De grootste verandering zal echter zijn dat mijn weblog vanaf dan te vinden is op fant.weblog.nl. Dat is dus zonder het bekende streepje. Of de versie met het streepje ook nog blijft is me niet helemaal duidelijk, maar waarschijnlijk wel. Ik moet zeggen dat het wel een stuk makkelijker wordt om mijn blog zo te delen in real-life. Ik heb namelijk regelmatig mensen gehad die me kwamen melden dat de link niet werkte, terwijl ze het streepje vergeten waren. Mijn leven wordt er dus weer een stukje makkelijker op. Alsof ik het niet al makkelijk genoeg had!

Nu mijn plicht jullie te informeren erop zit ga ik lekker slapen. Laat me nog wel even snel zeggen dat ik nog altijd graag jullie hulp ontvang. Dat kan in de vorm van een gastblog, een onderwerp voor een leuke blog, maar ook door gewoon een reactie te plaatsen, wat altijd motiverend werkt.

Magisch (pure onbeschaamde MX-5 ophemeling)

Ik ben een nachtmens. Dag is mooi, vooral als de zon lekker schijnt, iedereen vrolijk is en dingen meezitten, maar 's nachts heeft alles iets bijzonders. Ik geniet van de rust van de nacht, de geluiden, de pure simpelheid van de nacht. Je ziet slechts wat je wil/moet zien, je wordt weinig afgeleid en voor mij het belangrijkste; je kunt zo heerlijk nadenken. Pas als de rest van het huis ligt te snurken, ik de lampen uitdoe, een rustgevend stukje muziek opzet en comfortabel zit komen mijn gedachten goed op gang.

Vandaag ging ik met een vriend van me naar de bioscoop. Daar keken we "Super 8", wat trouwens een extreme aanrader is. Nadat de film afgelopen was heb ik nog even wat rondgehangen en toen besloot ik naar huis te gaan. Het was 1:30, maar ik besloot toch het dak eraf te halen. Het regende niet, het was een mooie heldere nacht, het enige wat me tegenhield was de kou, maar daarvoor zit er een stand 4 op de verwarming! Het is een extreem magisch gevoel om over verlaten straten te scheuren en als je boven je kijkt de (bijna) volle maan te zien aan de heldere hemel vol sterren. Met de muziek niet te hard en niet te zacht en de heerlijke brom van de sportuitlaat achter je wordt het nog extra mooi. Op de afgelegen weggetjes waar ik over kwam door mijn omweg nog even doorgetrapt naar de 7000 toeren, wat zo'n MX toch best vlot laat optrekken. Het moge duidelijk zijn dat mensen die de MX langzaam noemen te vroeg doorschakelen.

Het zijn dit soort momenten waarop ik eigenlijk betwijfel of ik ooit nog een auto met een vast dak wil hebben, behalve dan misschien voor de wintermaanden. Sowieso vraag ik me af of ik ooit nog iets anders dan een MX-5 wil. Natuurlijk kan ik niet mijn hele leven een MX-5 als enige auto houden, maar of dit virus ooit over zal gaan betwijfel ik. Natuurlijk, er zullen vast auto's zijn die nog beter rijden, en nog sneller zijn, maar die zijn allemaal veel duurder. Zo kun je vast evenveel lol hebben met een porsche 911 cabrio, maar dan mag je toch minstens 15.000 euro neer gaan tellen. Dat is ruim 6 keer meer dan ik voor mijn MX-5 heb betaald. Een Lotus Elise is ook vergelijkbaar, maar ben je ook minstens 10.000 aan kwijt, voor een rechtsgestuurde mark 1… Dan zit je met specificaties die eigenlijk maar net die van de MX-5 ontstijgen. Er is geen ontkomen aan, de MX-5 geeft een bizarre prijs/kwaliteitsverhouding.

Voor wat nog lang geen 3000 hoeft te kosten krijg je een auto die afhankelijk van de kleur sportief of stijlvol is. Een auto die in een krappe 9 seconden naar de 100 trekt en een top van ongeveer 200 heeft. Niet echt schokkend, maar voor een auto van 19 jaar en voor deze prijs toch ook niet slecht. Een auto met een heerlijk blok erin waar zelfs voor een leek als mij nog makkelijk aan te knutselen valt. Een auto waar het dak simpel van te verwijderen is. Een auto met rijgedrag beter dan je je voor kan stellen en een auto die op alle punten zo heerlijk simpel, en daardoor effectief is. Alles is slechts de pure basis die je nodig hebt om comfortabel op de weg te blijven, waardoor de auto simpel, licht en betaalbaar blijft.

Maar er is nog een voordeel, en nog een reden waarom veel mensen een MX-5 zouden moeten rijden. Wat veel jongeren namelijk doen vandaag de dag is een lelijke hatchback kopen en die dan nog lelijker maken. Ze maken hem een opvallende kleur, plakken er een foute halfords spoiler/picknicktafel op en hangen er een sportuitlaat onder die een vreselijk kabaal maakt. Het is lelijk op alle punten, maar je krijgt er wel aandacht mee, en daar geilt men op. Toch is dit negatieve aandacht. Wat nou als je positieve aandacht kon krijgen? Koop een MX-5! Het is voor mij geen reden geweest, maar zo nu en dan is het stiekem natuurlijk wel leuk als je weer eens nagekeken wordt als je langsrijdt. Vooral kinderen en mannen kijken regelmatig even een keer over de schouder als je passeert. De MX lijkt namelijk veel unieker en duurder dan hij is. Toen ik mijn auto net had was iedereen geschokt. Hoe kon ik dat toch betalen, zo'n auto? Ik had niet eens een baan! Als ik ze dan de prijs vertelde kreeg ik meestal te horen dat ze minstens het dubbele hadden verwacht, en ik moet zeggen dat ik zelf hetzelfde had als ik MX-5'jes zag rijden voor ik me erin verdiept had.

Het moge dus wederom duidelijk zijn dat ik nog altijd dolblij ben met mijn auto. Hij heeft ook emotionele waarde gekregen, en ik ben van plan erin te blijven rijden zolang ik kan. Wat mij betreft blijft deze prachtige wagen in mijn bezit tot hij onder mijn kont vandaan roest, ik hem total loss of de kosten me teveel worden. Zelfs dan zou ik nog mijn uiterste best doen hem op een of andere manier te redden. Mocht ik morgen de loterij winnen en genoeg geld hebben om 20 ferrari's voor de deur te zetten zou mijn MX'je er toch tussen blijven staan, en ik denk zelfs dat ik er nog best regelmatig achter het stuur zou stappen. Het is echt een auto waarbij ik me afvraag waarom in godsnaam niet iedereen er 1 heeft. Misschien omdat er maar 2 mensen in kunnen, een kratje bier nog niet eens achterin te krijgen is en hij best een slokje benzine lust, maar dat is het allemaal waard!

Maar genoeg ophemeling voor een dag. Ik hoop ooit op een dag mensen te laten realiseren wat een kunstwerk op wielen deze auto is. Het zal je leven verreiken. Het is ook leuk hoe MX-5 rijders bijna altijd (er zijn altijd zure exemplaren) netjes en vriendelijk naar elkaar zwaaien. Iets wat je niet hebt als je een S klasse of Polo rijdt… Dus de boodschap is duidelijk; ga snel naar marktplaats, gaspedaal.nl of jouw occasionsite naar keuze en start onmiddelijk de zoektocht naar een MX-5! Er is niks om je tegen te houden.

.

Then you walk, under the streetlights.
And youx92re too drunk to notice,
that everyone is staring at you.
You just donx92t care what you look like,
the world is falling around you.

You just have to see her.
You just have to see her.
You just have to see her.
You just have to see her.
You just have to see her.
You know that shex92ll break you in two.

I wear this crown of thorns
Upon my liar's chair
Full of broken thoughts
I cannot repair
Beneath the stains of time
The feelings disappear
You are someone else
I am still right here

So I look in your direction
But you pay me no attention
And you know how much I need you
But you never even see me

I've been here so long, I think that it's time to move
The winter's so cold, summer's over too soon
Let's pack our bags and settle down where palm trees grow

I've got some friends, some that I hardly know
But we've had some times, I wouldn't trade for the world
We chase these days down with talks of the places that we will go

We live on front porches and swing life away,
We get by just fine here on minimum wage
If love is a labor I'll slave till the end,
I won't cross these streets until you hold my hand…

Legendarisch (Foo Fighters @ Pinkpop 2011)

Zonet deed ik iets wat ik wel vaker doe, namelijk een muziekje opzetten. Gezien ik al een tijdje geen Foo Fighters had geluisterd besloot ik dat weer eens te doen. Maar toen The Pretender door mijn koptelefoon knalde kreeg ik een vreselijk gevoel van heimwee naar een moment wat ik nooit meer zal meemaken.

We zetten de klok ongeveer twee maanden terug, naar de allerlaatste dag van Pinkpop. Om precies te zijn het allerlaatste optreden van de allerlaatste dag van pinkpop. Het begon al donker te worden, en de regen stortte met aardige hoeveelheden op ons neer. Ik verplaatste me met twee anderen van het podium helemaal achteraan het terrein, waar we net gemarteld waren met een belabberd optreden van 30 seconds to mars, naar het hoofdpodium, waar de Foo Fighters het festival zouden afsluiten. Helaas waren we al wat laat en was een plekje vooraan dus al compleet onmogelijk. We moesten genoegen nemen met een plek bijna helemaal achteraan, maar dat was slechts een klein detail.

Want zodra de muziek losbarstte vergat ik alles om me heen. De regen leek verdwenen, het feit dat we acheraan stonde boeide me niet meer en ook het idee dat het het laatste optreden was, wat me eerst nog best treurig stemde, wist me niks meer te doen. Want de pure genialiteit van dit ene optreden was gewoon onbeschrijfbaar, maar ik ga het lekker toch proberen. Op het moment dat een nummer als The Pretender begint, wat toch wel de halve rockende wereld kent denk ik zo, en het enorme publiek van enkele tienduizenden mensen allemaal meebrult en springt, lijkt die regen te smelten nog voor hij je huid raakt. Al helemaal als je zelf mee gaat doen. Ik kan me nog herinneren dat ik na een tijdje mijn vest uit moest doen omdat ik het te warm kreeg, terwijl het toen nog steeds volop plensde. Daar heb ik later een nare verkoudheid aan overgehouden, maar het kon me niks schelen.

Wat dit optreden specifiek zo geweldig maakte weet ik niet eens echt. De band klonk geweldig, maar dat deden er wel meer. Het was denk ik vooral het ongelooflijke plezier wat Dave Grohl en consorten hadden met het spelen van hun geweldige muziek. Je zag ze gewoon genieten, en de geniale toespraakjes van Grohl tussen de nummers door maakten het alleen maar beter. Het is onmogelijk zo'n sfeer op video vast te leggen, maar zelfs op youtube is het nog geweldig:

 

Het is in elk geval zeker dat ik dit optreden van deze geweldige band nooit van mijn leven zal vergeten. Toch maakt het me ook treurig dat ik nooit meer eenzelfde moment zal beleven. Dit zijn van die perfecte momenten die je wel kunt proberen te recrexebren, maar wat nooit meer zo geweldig gaat zijn als de eerste keer. Wat echter niet betekent dat ik een kans om de Foo Fighters vaker live te zien niet ga pakken, het betekent slechts dat het waarschijnlijk nooit zo'n legendarische avond zal worden als die ene op 13 juni 2011.

Daarom wil ik bij deze de hele band en in het speciaal Dave Grohl bedanken, ondanks dat zij dit nooit zullen lezen, en zelfs al deden ze dat er geen hol van zouden begrijpen.

Inspirerend

Tijdens een zoektochtje op het internet naar enkele zaken relaterende aan mijn favoriete band kwam ik een extreem inspirerend stukje tegen van de zanger van desbetreffende band. Het gaat om Mikel Jollett, zanger van The Airborne Toxic Event. Trouwe lezers weten dat ik van mening ben dat de muziek van deze band met enorme voorsprong de beste klanken zijn die je ooit zult horen, maar Jollett is ook nog eens een verdomd goede schrijver. Niet alleen van lyrics, maar ook van korte verhalen en, zo ontdekte ik dus net, van columns. Voor de mensen die de Engelse taal een beetje beheersen raad ik aan dit stukje eens op je gemak door te lezen. Voor de mensen die de Engelse taal niet beheersen kan ik aanraden weg te klikken, of te scrollen, mocht je mijn Nederlandse deel aan het einde nog willen lezen. Het is namelijk geen brugklas-Engels wat nu volgt.

 

Brad Pitt Whipped Me Into Shape – By Mikel Jollett

I was a big fat slob. Then I went to the movies.

You can find the motivation to get in shape in the oddest places.

Some guys find it in a doctor's office after a sobering chest exam or blood test or biopsy. Others find it at a high-school reunion when That Girl from 10th-grade biology doesnt recognize them through the haze of cheap vodka, male-pattern baldness, and so many forgotten years. As any good Russian novelist could tell you, life reaches a crossroads – and big changes follow – when sex seems less likely than death.

I found my motivation in the back of a movie theatre in Santa Monica, California. That's where Brad Pitt comes in, but more about him later.

I was 25 years old, working a hundred hours a week in an office. I hadn't really set out for that life, but you know how those things go. You'd trade a kidney for an extra zero at the end of your paycheck, and so on. My days were filled with 5-year plans, capital-amortization reports, key-performance indices – i.e., the tortured lexicon of the modern office. For the first time in my life, there wasn't much time for exercise. Hell, there wasn't much time for anything but sleep and work. And eating.

Why do so many office events involve food? The candy jar on the secretary's desk. Doughnuts at morning budget meetings. Rubbery chicken lunches at the Yale Club. Steak dinners with board members. It's like we're trying to feed some existential hunger, trying to fill a dark void at the center of office life with caramels, Hershey's Kisses, and muffin baskets. People eat at the office for the same reason they drink at a bar: to forget they're there.

I don't know exactly when it got away from me. In college, on the track team, I had been all-Pac 10 in the 10,000 meters, a svelte 148 pounds whipping around the oval at 70 seconds per quarter mile. At that age, those of us on the cross-country team, those of us who ran 12 to 15 miles a day and ate mountains of food at night, felt like wild beasts. Like we were born to leap boulders, like we were panting, pawing, screaming to run. It's probably mixed up with some milk-toothed adolescent fantasy, but we really felt like we were pushing the limits of mortality. All that pain and strain and exhaustion and exhiliration. How far can we go? How fast can we run? How much can we take? Let's find out.

But by age 25, after 3 years in office purgatory, 3 years of meetings and dinners and lunches and drinks, I was up to 225 pounds. Sitting there, listening to these middle-aged men make jokes about their wives over two-martini lunches, I felt caged, fenced in, trapped, old, tired, fat, bored.

I would find myself walking the flourescent-lit corridors of that ungodly building with reams of green-and-white printout paper covered with endless rows of numbers, a big, round gut hanging over the 38-inch waistline of my green slacks, seething about the budget. "Have you seen these numbers, people?" Every now and then I'd catch a glimpse of my reflection in the office glass and wonder who the fat man was.

Then it happened. In that movie theater in Santa Monica. Fight Club. I know that sounds trite. I know it should have been the birth of my first child or something. But it was Fight Club that did it. I remember seeing Marla Singer (played by Helena Bonham Carter), with that ragged eyeliner and waifish body. She was so trashy and dirty and hot and broke. And Tyler Durden (Brad Pitt) lived in this abandoned house in the middle of nowhere with the anonymous narrator (Ed Norton). All they ever did was get in fights, wreak havoc, work out, and make fun of the automatons. Though it all ended miserably – but triumphantly! – with that Pixies song when those buildings blew up, God, my life just seemed so tame by comparison, so forgettable, so compliant. I thought, What the hell am I doing? I'm 25 years old.

I saw the movie four times in one week. And I cracked. I quit my job. I dumped my girlfriend. I started working out constantly. Running, swimming, lifting weights, drinking protein shakes, eating apples.

My routine was basic. I thought of it as a matter of simple physics: If I burn more than I consume, my body will metabolize fat. It has to. I figured that at my weight, with my metabolism, I burned about 2,500 calories a day. So I kept to a 2,000 calorie diet and worked out like mad. Four runs a week (100 calories per mile), three swims (100 calories per 15 minutes), four weight sessions (300 calories per hour, plus beach muscles). I made sure I never rang up more than a 7,000 calorie deficit (which equals 2 pounds of fat) in a given week, since your body freaks out when you do that.

It was tedious at first. The runs were painful, I was always sore, and it took so much damn time. I had to make a decision: The plan would come first – it was the only obligation I absolutely had to fulfill. Everything else in my life would have to fit in around it.

After about a month, after the initial shock had worn off, once my feet had calloused over and my hair had become ragged from the chlorine, the plan became something else. A dare. Not in the okay-tough-guy, No Fear, come-over-here-and-check-out-my-glutes kind of way. More like it was a daring thing to do.

Because if you think about it, it's kind of absurd. Grown adults running through fields, unprompted, unchased, lifting heavy objects for no practical purpose, swimming back and forth repeatedly across a rectangle of water and heavy chemicals. It prompts a question in your mind, while you're persuing these senseless tasks: What sort of creature does this kind of thing, anyway?

Over time, the answer becomes obvious, even if it's just something you feel in your bones: Because this is what I was born to do. This is what this body was made for.

As for the desk job, those hellishly vapid budget reports: Was I honestly made for that crap?

When the money that I'd saved ran out, I started working as a carpenter, walking around with a tool belt on all day, driving a 5-ton truck, familiarizing myself with the layout of Home Depot. It was good to be paid to sweat. The guys I worked with couldn't quite understand why I was doing basic construction instead of the cushy office job I'd left. "Hey, Stanford U," they'd say to me, "think you could nail this two-by-four in that frame over there? They teach you how to do that in school?"

The work itself had its benefits. At the end of the day, when my back hurt and my hands ached from pounding a hammer or wielding a screw gun for 8 hours, I felt as though I'd earned a drink. And anyway, there is a certain manful pride in knowing your way around a miter saw and a speed square. But it was mostly monotonous and nothing I had aspired to. I wasn't in it for that.

I was in it for the sense of possibility. For the idea that you can shake your life up like a soda bottle and smask it against the wall. That whatever prisons we construct in our lives – whether it's an awful job, a gut, an unhappy marriage, an addiction, the things in life that hem us in, that make us wake up in the morning in a cold sweat and think, How did I get like this? and How can I escape? – all these things are transient. For me, and maybe for anyone, the answer was, just leave. Tear the entire thing down.

In 6 months, I was down 55 pounds – to 170 – and had all the accoutrements that so famously go with exercise: more energy, more confidence, better sleep, less stress. In place of the gut, I had the six-pack I'd had in college. I was also broke and single and had squandered what I had once understood to be a promising future. I didn't care.

I met a girl in Las Vegas. We exchanged phone numbers, and when I got back to Los Angeles, I called her. She invited me over to her place, a real dump in Culver City that was brimming with empty wine bottles and Liz Phair posters. When I walked in, she was sitting on the couch – skinny, big eyes, flat chested, her shirt half unbuttoned, dirty blonde hair, and lots of eyeliner. My own private Marla Singer. I nearly cried.

"Have you seen this movie?" she asked, pointing to the television. And I couldn't even make this up: It was Fight Club – the scene where Ed Norton fakes a fight with his boss to get fired. In the process he destroys the office, cutting his hands and back and face on the shattered glass of a coffee table. He walks out, whistling, pushing a pile of office equipment in a cart, with a smile on his face and blood dripping down his shirt. Fantastic.

I know, I know. Sophomoric. It is, a bit. But whatever the motivation, once I started taking exercise seriously, I felt more alive. I felt that my life had possibilities. I felt stronger. There's really nothing so basically transformative, nothing so regenerative, as getting in shape. Some of it is simple blood sugar, blood pressure, metabolism, and endorphins. Your high-school P.E. teacher could have told you that. But it's also the sense that if you can change your body, you can change anything. You feel your muscles working beneath your clothes, you become aware of your heartbeat, and you remember that you're an animal first and animals do not like to be fenced in.

The fact is, we're going to be dead someday, and I don't care how important we are or how much money we make, how refined our taste in wine, music, clothes, literature, art, women. Those things are great, but there's just no escaping that your life begins and ends in your own body, your health, your ability to talk to That Girl with confidence, smile in the face of sobering news, senselessly lift heavy objects, swim great distances across various geometric figures, test your mortality, shatter some glass, eat an apple, tear across the plains, and run down a bloody gazelle.

It may be absurd, but honestly, you have to fill the void somehow, and you're simply not going to do it with muffin baskets.

 

Laat me ten eerste zeggen dat ik Fight Club nooit gezien heb (wat ik nu trouwens wel van plan ben), maar dat is natuurlijk niet de hoofdzaak van het artikel. Wat Jollett hier beschrijft is een gevoel wat ik zeker herken. Nou heb ik geen volle werkweek, en eigenlijk niet eens fatsoenlijk werk, maar dat is slechts een detail. Ik zit in een sleur. En om zoiets te doorbreken moet je niet gewoon maar de hele tijd doorgaan in de hoop dat het vanzelf wel verandert, dat zul je toch echt zelf moeten doen. Een fitnessabonnement heb ik, maar echt goed gebruik maak ik er eigenlijk niet van. Om de andere dag ga ik met een vriend van me, om dan meestal een uurtje door te brengen en weer te vertrekken. Als je meerekent dat het er de helft van de tijd bij in schiet is dat niet zo indrukwekkend. Dat moet echter veranderen, want Jollett heeft gelijk, hoe hard iedereen het ook ontkent. Je lichaam fit krijgen is het beste begin om ook de rest van je leven aan te gaan pakken. "If you can change your body, you can change anything". Het is slechts het begin, een eerste stap, en eentje die relatief makkelijk is ook nog. Als mijn lichaam in vorm is, mijn slaappatroon weer op orde (zegt de man die om 3:13 een blog aan het typen is) en ook mijn eetgedrag wat meer de gezonde kant op gaat kan ik ook mentaal makkelijker veranderingen gaan maken. Want het is algemeen bekend dat lichaam en geest in verbinding staan. En mijn grootste probleem; gebrek aan zelfvertrouwen, wordt beslist niet makkelijker op te lossen met een redelijke bierbuik. Dus wat is het plan? Schema's opstellen, wekkers zetten, sporten, steeds meer, of voornamelijk steeds langer tot die verdomde bierbuik weg is. Gelukkig heb ik het niet zo erg uit de hand laten lopen, waardoor het met enkele maandjes makkelijk op te lossen moet zijn.

Maar nu moet ik slapen, want eigenlijk moet ik mijn plannen niet uitstellen maar er meteen morgen mee beginnen door naar de sportschool te gaan. Ik ken mezelf namelijk en weet dat alles wat ik uitstel een kans van 95% heeft om nooit meer te gebeuren. Ik zal jullie op de hoogte houden, of jullie dat nou willen of niet. Maar voor nu zeg ik; welterusten.

Copyright © 2012Fant